نمیدونم چی شد
بین نماز یهو یاد شبی افتادم که تو راه مشهد تا خود صبح تو بیابان های تاریک دنبال خیمه سبز تو می گشتم
ایمان داشتم که هستی که من ...
مال پنج سال و هفت ماه و بیست و چند روز پیش این جریان ...
اون موقع مطمئن بودم حاضرم هرچه دارم بدهم و لحظه ای کنار تو باشم
یهو حس کردم دور شدم کمرنگ شدم یا شاید کمرنگ شدی ...
غرق شدم تو دنیایی پر از نما و نماد ... یهو صدای بی رحمی گفت گذشتی از من
فراموش شدم ، فراموش شدی
چشم هام رو بستم باز تکرار نامت چشمه ی چشم هایم را جاری ساخت
مهدی مهدی مهدی
دیدمت ... قنوت گرفته بودی
چشم هایم را باز کردم ، دوباره بستم به رکوع بودی
دویاره چشم هایم را گشودم ، گونه هایم خیس شد ... اشک امانم نداد باز چشم هایم را بستم
به سجده بودی
هرچه بستم و باز کردم
باز به سجده بودی ، سجده هایت همیشه طولانی ست
من تو را میبینم
گاهی به قنوت ، گاهی به رکوع ، اغلب به سجده
گاهی به مشق رزم
تو آماده ای من نیستم انگار
.
.
من غرق نشدم هنوز ...غرق نمی شوم هرگز
من محو هیچ جذبه ای نیستم جز نگاه تو ، زنده ام به امید لحظه ی آخرم به امید لبخند تو
من هنوز حاضرم تمام داشته های اندک و ناچیزم را بدهم برای یک لحظه نگاه تو ... برای گوشه چشمت ... فدایی نگاهت ، یک لحظه رضایتت ، یک دعای از ته دل
من هرکه باشم
هرکجا باشم
تو را می سرایم
تو علت اول و آخر حیات منی
از ازل جذبه ی نگاهت دلم را ربود
.
.
چه اشک های غرور آوری ، اینها ثابت میکنند که تو را هم میلی هست
تو نا امید نشده ای هنوز
نه غروب جمعه است ونه شب چهار شنبه
این لحظه ی من از زمان جداست
من دلتنگ توام همین جا همین لحظه
مهم نیست کجا هستم ، مهم نیست چقدر ظاهرا غرق گرفتاری های دنیا شدم ، مهم نیست چقدر درگیرم ، مهم نیست چقدر شبیه آدم بزرگ ها شدم
من هنوز در بیابان ها دنبال خیمه ی سبز می گردم ، تو هنوز اولین دعای منی ... من هنوز زیر باران بی اختیار دعای فرج میخوانم
من هرکه باشم ، هرکجا باشم تو را می سرایم
نامت را
مهدی مهدی مهدی مهدی
اللهم عجل لولیک الفرج
